| Artikelen | Links | Gastenboek | Forum voor cursisten | Ervaringen | Dank | Copyright | Site Index |



Van Angsthaas naar Happy Dog

Jos Gerritsen en Carla Verhaaf

18 februari 2008

De weg die we in gingen in oktober 2007 begon voor mij als een kleine hel. Niets meer doen met je hond, je makker, je maatje. Zelfs een balletje gooien was te veel. Maar welk optie hadden we? Onze kameraad Jiggle was van een stoere hond veranderd in een angsthaas. Vol goede moed en bijgestaan met Bach Bloesems en de adviezen van Bianca Uittenbogaard zijn we inmiddels drie maanden verder. Mét een Happy Dog. Een verslag van de afgelopen twee maanden.

Even terug in de tijd naar het probleem van Jiggle. Zijn schotangst had inmiddels zulke vormen aangenomen dat hij om het minste of geringste poefje of knalletje op de vlucht sloeg. Tot die tijd hadden wij de methode gehanteerd om de angst vooral te negeren. En daarmee dus Jiggle ook. Op zoek naar een oplossing kwam ik terecht bij Bianca Uittenbogaard met de Bach Bloesem Remedies. In een eerste intake gesprek gaf Bianca direct aan om NAAST de Bach Bloesem Remedie vooral ook rust te houden met Jiggle. En dan ook echte rust. Geen jacht meer, geen behendigheid, geen balletje meer gooien. ‘Laat Jiggle even hond worden’.  Daarnaast opende ze onze ogen met de stelling: je moet de regie nemen en niet je hond bij angst negeren.

De eerste maand zagen we al sterk verbetering. Jiggle sliep, sliep en sliep. En de dromen en nachtmerries werden steeds minder. Ook hielp de methode om direct de regie in handen te nemen door Jiggle te laten zitten bij een knal behoorlijk. We beleefden zelfs verwondermomenten dat onze vriend eerst naar ons keek op het moment dat er een knal volgde.

Rond Oud en Nieuw
De dagen rond Oud en Nieuw waren natuurlijk een spannende periode. We voerden de dosis Remedies op naar 6x per dag. Jig verraste ons diverse malen door niet eens op een heel salvo van knallen te reageren. Uiteraard hadden we hem op de momenten dat we buiten waren ook aangelijnd. Binnen werd hij echter bijna gek van het geknal. Mijn idee om hem in de bench te doen op een avond voor het slapen gaan pakte helemaal verkeerd uit. Hij raakte helemaal in paniek. We besloten hem dicht bij ons te houden. We waren vervolgens maar wat blij dat we naar Frankrijk gingen rond de jaarwisseling. Geen geknal, even helemaal niets. Nou ja….niets. Het was daar nog wel jachtseizoen. En verbaasde onze vriend ons door daar nauwelijks op te reageren, een volgend moment vloog hij zo weer op de vlucht. Balen, balen. De moed zakte ons weer even in de schoenen.

Na Oud en Nieuw
Ondanks de enkele vlucht, waren de dagen in Frankrijk wel een verademing en we zagen Jiggle al wel snel herstellen. Inmiddels hadden we al wel goed door dat als we weer net iets teveel van onze Jig vroegen, dat zijn schrikkerigheid direct toenam. De eerste week van januari waren een rommelige week.  Wij trapten in een kleine valkuil doordat Oud en Nieuw voor ons zo’n climax was geweest wat betreft Jiggle en zijn knalangst. Niets bleek minder waar. Er werd nog volop geknald en onze vriend zat nog lang niet in zijn goede energie. Dus we moesten ons weer op scherp zetten om toch op tijd de druppels te blijven geven. Nu vier keer per dag. En natuurlijk de rust er nog in houden bij onze makker.

De afgelopen maand
Die balans kwam redelijk snel weer terug. We wegen bijna per dag af wat onze Jig aankan. ‘Hoe was Jig’ is dan ook een standaardvraag geworden na het uitlaten. En we kunnen steeds vaker zeggen ‘uitmuntend’. Hij vertoont nog wat vermijdingsgedrag als Jos met hem de weilanden in wil. Hij gaat er momenteel bij liggen als hij niet meer verder durft. Jos speelt wat, zet hem aan de voet en loopt door. Al snel gaat de staart weer hoog.

Maar er zijn meer successen geweest die ons erg blij stemden. Bij Jos was het al vaker gebeurd dat Jiggle op de vlucht schoot maar dan na 40 meter toch nog terug te roepen was. Of het moment dat hij gewoon gaat stilstaan bij een knal en naar ons kijkt. We roepen hem bij ons, of we zetten hem zit. We lijnen hem momenteel niet direct meer aan, maar lopen eerst een paar meter met hem aan de voet. Als hij niet herstelt lijnen we hem aan. We zien echter dat het steeds beter gaat.

Blij park
Het parkje is ons grootste blije moment. Jiggle vond het uitlaten in het donker de laatste tijd natuurlijk niet meer echt leuk. En in het parkje achter ons huis had hij de nodige slechte ervaringen gehad. Hij had dan ook al de nodige vermijding getoond. We bleven echter volhouden om toch dat parkje te bezoeken. Twee weken geleden overtrof Jiggle zich zelf. Jos ging met Jig het laatste rondje doen. Compleet onverwacht klonk daar een salvo van rotjes. Niet normaal. Maar wel voor Jiggle. Hij bleef stilstaan. Jos riep hem bij zich en liep rustig door. Het bleef knallen, maar Jiggle bleef stabiel. Geen getril, geen gehijg. Alleen de staart halfstok. En deze ging na een tijdje weer omhoog.

Een ander succesje was niet lang daarna. Ik ben samen met vriendinnen Jolanda en Claar begin februari begonnen met wat dummie-trainen. Jiggle traint mee op het niveau van hun ruim jaar oude Tollertje. Alles op beginnersniveau dus en vooral belangrijk successen gegarandeerd! Jig doet nu dus alleen dat waarvan ik weet dat hij het kan. We gingen deze dag trainen op een locatie waar Jiggle een paar maanden daarvoor een forse knalervaring had beleefd. En als de duvel er mee speelde, we waren de auto nog niet uit of KNAL. Jig verstarde maar kwam op mijn commando naar mij toe (een paar maanden eerder was hij op dit moment in blinde vlucht naar de auto gerend). Ik dacht echt dat ik de training wel kon vergeten. Maar ik hield vol en ging gewoon met Jig en de andere Tollers het bos in. Toen hij door had dat hij dummies mocht apporteren ging die staart omhoog. Hij begon zowaar in een forse drift te komen. Mooi om te zien. We hebben een heerlijke training gehad. En de kleine knalletjes die volgden, daar reageerde hij niet eens op.


Onze oude vertrouwde Jig
De afgelopen week hebben we voor het eerst tegen elkaar gezegd dat wij onze vent weer wat meer gaan herkennen. Vorige week zondag ging hij als een dolle achter een balletje aan in het water. En maar zwemmen en maar apporteren. Ondanks het geknal van rotjes op de achtergrond. De motivatie voor de bal was hoger dan zijn angst. Wauw. En gisteren gingen we lekker naar het bos. Inmiddels raken we er al wat aan gewend, want we waren nog niet goed en wel op het bospad of een doffe knal in de verte. Jig keek me aan en ik kon hem naar me toe roepen. Hij twijfelde wel een moment of hij niet gewoon naar de auto moest rennen. Maar hij koos toch voor mij. Ik liep een paar meter met hem. Ik lijnde hem aan en binnen een paar tellen was de staart weer hoog. Ik liet hem weer los en de knalletjes heeft hij niet meer ‘gehoord’. Sterker nog…hij was weer onze Jig door zijn uiterst ondernemende en onderzoekende houding. We noemden het al het Larch-effect. We genoten.

Van Angsthaas…
Wat we de afgelopen maanden vooral hebben zien veranderen is het de verandering van houding van Jiggle. Hij droomde veel, had nachtmerries (vanuit slaap in een keer overeind komen en als een dolle tekeergaan). Bij een knal begon hij direct als een gek te trillen, te hijgen, te tongelen. En natuurlijk de vluchthouding. Zonder twijfel als een speer er vandoor in een lage houding en niet meer ontvankelijk voor welk commando of wat dan ook. Jig was een angsthaasje met doffe vacht.

…naar happy dog
Nu zien we een rustigere makker. Prachtige glans in de vacht. Hij droomt minder en bij een knal gaat hooguit de staart halfstok en bij uitzondering soms echt tussen de poten. Hij vertraagd of verstard bij een knal. Heeft hij toch zoiets van ‘ik zet het op een vlucht’, dan gaat dit zwaar vertraagd en blijft hij nog wel ontvankelijk voor ons commando en stopt hij zijn vlucht! Voor alle duidelijkheid. Onze vriend is niet schotvast geworden. Maar het lijkt te slijten. Beetje bij beetje. Maar belangrijker, hij herstelt sneller en sneller na een knal.

We gaan weer een nieuwe periode in. We zijn drie maanden verder en ik train heel voorzichtig 1x per week weer een paar oefeningetjes. De balans daartegenover is complete rust. Ook laten we hem vaker thuis en wegen we zorvuldig af wat we met hem doen. We zien Jiggle sneller herstellen van ook zo’n training. De uitdaging voor ons zal blijven om onze vriend te blijven lezen en ons elke dag de vraag te blijven stellen ‘hoe was Jig vandaag’? Wij zijn er van overtuigd dat met de juiste balans en de Bach Remedies we Jiggle weer op zijn oude niveau kunnen krijgen. Een zelfverzekerde, happy dog die weliswaar niet van knallen houdt maar weet wat hij er mee moet doen. Het zal spannend blijven. Ik blijf Jiggle nog wel even druppels geven. En we hebben onze zinnen al gezet op een weer een Oud en Nieuw in het buitenland. Inmiddels zijn we zelf ook geen fan meer van het geknal.

© 2007-2008